شیرینکده

shirinkade — Fri, 25 Dec 2009 11:50:17 GMT

وقتی بی قرار بود می گفتم: نگران نباش همه چیز درست می شود...

همه چیز درست شد

او رفت...

حالا که بی قرارم هیچ کسی نیست که بگوید نگران نباش... همه چیز درست می شود!

حسرت

shirinkade — Wed, 25 Nov 2009 19:31:18 GMT

این روزها حال عجیبی دارم...نسبت به دانشگاه و بچه هاش. هر دفعه که همه دور هم جمع می شیم و باهم میریم دانشگاه از اینکه بخوام از اونها جدا بشم دلم میگیره.

تصور اینکه دیگه قرار ترمینال نداریم...اینکه یکی دیر بیاد و بقیه سرش غر بزنند... اینکه یکی مون زودتر زنگ بزنه و بگه من هفت تیرم اسم بنویسید... اینکه ردیف آخر ماشین همیشه مال ماست... شوخی ها و خنده ها در طول جاده... تاکسی گرفتن و شش، هفت نفری توی یک تاکسی نشستن... چونه زدن سر راننده تاکسی که اکثرا میخواد بیشتر از حقش بگیره... و دلرباتر از همه کلاس و درس و بحث... بعد نماز و سلف و ناهار...

اکثر بچه های دانشگاه از اینکه ما یک گروه دوستی مچ داریم غبطه میخورند... از اینکه یکی مامور میشه پول بلیط جمع بکنه و اسم بنویسه... یکی مامور میشه پول تاکسی بده... یکی مامور میشه ببینه کلاس کجاست... یکی توی سلف نوشابه و دوغ میخره... یکی ظرفهارو میبره... از اینکه کار هیچکس از دیگری جدا نیست... همه اینها اوج لذت منه... و این دیوونه ام میکنه که سال آخری هست که این گروه به حیات خودش ادامه میده.

وقتی مدت دانشگاه تموم بشه دیگه هیچ وقت این گروه نمی تونه دوباره دور هم جمع بشه... وقتی که نقطه مشترک و علت وجودی اش رو از دست بده...

همه به ظاهر یک هدف داریم و اون هم کارشناسی ارشد هست اما ...

این روزها یک چیز دانشگاه هم واسم شده معضل... و اون هم نگاه های اونه... راحت ترم اگه اصلا بهش فکر نکنم... راحت ترم اگر خودم رو بزنم به اون راه... اما نمی تونم.

کاش می دونست مهلتی که بهش دادم ساعت 11:59 دقیقه امشب تموم میشه... و من یک کیفرخواست علیه اون به دادگاه عدل الهی میدم... کاش آدم بی مقداری بود تا به راحتی ازش می گذشتم... کاش استادم نبود تا جواب این ظلمش رو می دادم... کاش مجبور نبودم از ساعت 1 تا 5 بعد ازظهر زیر نگاهش خرد بشم و لب باز نکنم... سپردمش به ارحم الراحمین

چقدر بده که نمی تونم برای ارشد درس بخونم... من باید قبول بشم!

آآآآآآآآهههههههه حالم بده... چرا هیچ کسی نمی فهمه؟

نامه 70

shirinkade — Tue, 24 Nov 2009 18:55:18 GMT

اینجا قرار بود هفتادمین نامه من به خدا ثبت بشه اما با کمال تعجب هرچه سعی کردم اون رو ثبت کنم نشد... اول فکر کردم اشکال از سیستم هست و نباید هیچ چیزی ثبت بشه اما متن معمولی ثبت شد... نمی دونم... شاید خدا نمی خواست من نامه شو به کسی دیگه نشون بدم...

به هر حال...

shirinkade — Wed, 11 Nov 2009 10:41:18 GMT

یهو دلم هیچی نمی خواد... دلم از همه چیز گرفته... نه برگهای زرد و خشک پاییز رو می خوام نه آب خنک و زلالش رو... نه درس و تحقیق و دانشگاه رو می خوام نه خونه و اتاق و استراحت... نه کتاب می خوام نه فیلم نه آدمهای اطرافم ... وقتی دانشگاهم دوست دارم نباشم ... وقتی خونه ام دوست دارم یک جای دیگه باشم... وقتی تو هستی دوست دارم نباشی... وقتی نیستی دوست دارم یکی باشه... دوست دارم هیچی سرجاش نباشه... نه من باشم نه هرچیزی دیگه...

توی یک مرداب گیر کردم، دستام بسته است... کسی هم نیست که انقدر قدرت داشته باشه تا بتونه من رو بیرون بکشه... اگه دست و پا بزنم بیشتر فرو می رم... صدام توی گلوم خفه شده... گوشام از هر صدایی پر شده و دیگه هیچی نمی شنوه... لب باز کنم وجودم رو کثافت پر میکنه... هوا نیست که ریه هامو پروخالی کنه...

تنها یک چیز برام مونده و اون هم خیاله... می تونم تصور کنم آزادم... تصور کنم کسی هست که منو بیرون بکشه... تصور کنم می تونم داد بزنم... تصور کنم می تونم بشنوم... تصور کنم می تونم لب باز کنم و بگم... تصور کنم می تونم نفس بکشم و باشم... تصور کنم بیای... تصور کنم که بیایی!

میتونم تصور کنم که نیستم

عشق منو تو

shirinkade — Thu, 05 Nov 2009 16:29:24 GMT

وقتی با چشمهای اشک بار و تمنا آمیز روبروت ایستادم و سرم از خجالت پایین افتاده بود و گریه می کردم اصلا باور نمی کردم یه روز منو تحویل بگیری... آخه هوای تو کجا و هوای من کجا... شرم دارم بگم چجوری منو در آغوش گرفتی... اما بهترین آغوشی بود که تا حالا تجربه کرده بودم... دستتو کشیدی روی همه زخمهای قلبم... و بعد آروم تو گوشم گفتی دیگه گریه نکن... دیگه مال منی و نباید گریه کنی... من از همون روز عاشقت شدم... البته قبلش هم خیلی دوستت داشتم اما نه به اندازه اون لحظه... نه به اندازه حالا... چقدر بهت گفتم هیچی نمی خوام فقط بهم عشق بده... چقدر گفتم زندگی من فقط با عشق میگذره... نمی دونستم میخوای خودت تو دلم جا باز کنی... اون مکان و اون لحظات بهشت من بود... بعد باهم رفتیم خرید ... تو برام یه انگشتر گرفتی و به نشونه همین عشق به دستم کردی و حالا این انگشتر شده جزئی از وجود من که اصلا ازم جدا نمیشه... کاش اون موقع دوربینم همراهم بود تا از همه اون لحظات عکس یادگاری می گرفتم... کاش می تونستم عکسایی که توی ذهنمه چاپ کنم و بزنم به دیوار اتاقم...

هرچی یادگار از تو دارم توی قلبمه... و هر شب و هر صبح اسمتو می برم و صدات می کنم و میگم عشقمو فراموش نکنی؟ می دونم از همین راه دور هم مراقبمی... اون روز وقتی برگشتم به مامان که روی تخت دراز کشیده بود انگشترمو نشون دادم اما گفتم خودم خریدمش آخه اگه بگم تو برام خریدی هیچ کسی باور نمی کنه...

از اون روز هم که از پیشت برگشتم با عشق تو زندگی کردم... هیچ کسی باور نمی کنه که منو تو عاشق هم هستیم... هیچ کسی باور نمی کنه که تو چجوری عاشقانه نگاهم کردی و بعد ازم خواستی هرچی دوست دارم ازت بخوام... وهمه شو برام اجرا کردی... هرچی خواستم بهم دادی... و بعد هم این انگشتر که یادم نره چه عهدی باهم بستیم!

سر عهدم تا پای جانم می ایستم آقای مهربانم...

shirinkade — Tue, 03 Nov 2009 16:28:03 GMT

انقدر سرم شلوغه که دیگه فرصت نوشتن رو ندارم یه موقعی شیرینکده همه زندگیم بود در کنارش خیلی پیشرفت کردم واسه همین هیچ وقت ترکش نمی کنم و هیچ وقت اونو کنار نمی گذارم اما گاهی مثل حالا واقعا نمی رسم بنویسم...

به کسی نگید امسال میخوام کنکور بدم اما فرصت خوندن منابع ارشد رو ندارم هرچی شد شد انقدر پررو ام که با خودم میگم یا دانشگاه شهید بهشتی یا هیچی...

اولین باره که دارم انلاین می نویسم اون هم در خلال کارهای دیگه... بیشتر از درسای ترمم کار تحقیقی ام اذیتم می کنه چون ترم داره به پایان می رسه و هنوز نمی دونم درباره چی می خوام تحقیق کنم... استادم برام جرایم رایانه ای رو انتخاب کرده اما نمی دونم درباره این موضوع چجوری سوال و فرضیه بسازم... تازه این اول راهه به آخر راه هم که برسم ترم دیگه باز یه کار تحقیقی دیگه هم دارم... در واقع میشه دوتا پایان نامه...

اونوقت توقع دارم دانشگاه شهید بهشتی هم قبول بشم!!!

بازهم اگه فرصت شد می نویسم...

برای قلبی کوچک

shirinkade — Thu, 27 Aug 2009 20:17:58 GMT

حکایت من و تو هم حکایت قشنگی است.

چند وقت است که دارم از خوشبختی خفه می شوم... حتی بیشتر هم از تو نمی خواهم. می ترسم در موقعیتی بهتر از حالا دیگر انقدر احساس خوشبختی نکنم. خاطرم جمع است که همه چیز مکتوب است. روزی نمی آید که بگویی: نخواستی... نگفتی... خواهش نکردی... التماس نکردی... تقاضا نکردی... نه هیچ روزی نمی آید که اینها را بگویی.حداقل اگر روزی خودم فراموش کنم مکتوبات همه چیز را فاش می کنند.

هر وقت باران می بارد یک فرشته می آید تمام نامه هایی که برایت نوشتم برمیدارد و در کوله بارش می گذارد و مطمئن هستم که به دستت می رساند.

مطمئن هستم که تو همه نامه های مرا از حفظی... حتی قبل از اینکه من آنها را بنویسم.

وقتی مرا سرگرم می کنی خنده ام می گیرد... آخر انقدر بچه نیستم که گول بخورم ،اما می فهمم چقدر دوستم داری، وسعت محبتت را درک می کنم که وقتی چیزی را از من می گیری که می دانی برایم خوب نیست من را از محبت و بخشش و فضلت غرق می کنی تا شاید کمی از غصه هایم کم بشود.

پدر و مادرها هم با بچه هایشان همین کار را می کنند... شاید تو به آنها یاد دادی ...هروقت چیزی برای بچه ضرری داشته باشد از او می گیرند و برای اینکه بچه غصه نخورد و غز نزند با چیزهای دیگر سرگرمش می کنند... شاید بچه آنموقع نتواند عمق محبت پدر و مادرش را درک کند و فقط سرگرم شود، اما من بچه نیستم و درک می کنم.

گاهی تصور می کنم به من می گویی: اینها پاداش تمام سختی هایی است که تا به حال کشیدی... پاداش صبری که کردی... اما بعد می بینم که تازه اول راهم و انقدر شایسته و صبور نبودم که پاداشم این باشد.

نه! این خوشبختی خیلی بیشتر از لیاقت من است...خیلی خیلی بیشتر... درست به اندازه عشق و محبت و سخاوت تو ...

خیلی قشنگ است وقتی حس می کنم صدایم را می شنوی... وقتی وجودت را حس می کنم... در برابرم، کنارم، بالای سرم، اطرافم ... خیلی خیلی نزدیک به من و خیلی بالاتر از من.

چه لحظات جهنمی هست وقتی که هرچه صدایت می زنم حس می کنم نمی شنوی... و مدتهاست از آن لحظات جهنمی دورم...

چقدر خوب است که زمان هیچ وقت به عقب بر نمی گردد ...چقدر خوب است که هیچ چیز تکرار نمی شود... چقدر خوب است که ثانیه ها پشت سرهم و با آرامش می گذرند و من همچنان با توام... چقدر خوشبختم که باتوام ...چقدر خوشبختم که در کنارت هیچ چیز و هیچ کسی را نمی خواهم...

اما... در این ماه مبارک تنها چیزی که از تو می خواهم ظهور مولایم و شفای بیماران است ...و شفای قلبی کوچک ... می دانم که خیلی مهربانی ...خیلی بیشتر از عاطفه یک مادر... و قلب دلسوز یک پدر... پس همه چیز را به تو می سپارم، همه چیز را...

احکام فقهی در سیاست امروز

shirinkade — Tue, 23 Jun 2009 08:53:50 GMT

بغی

تعریف: بغی در لغت به معنی طلب توام با تجاوز از حد و ظلم وستم است و مجرد طلب چیزی را نیز بغی گویند و اهل بغی کسانی هستند که بر ضد مصالح عمومی و کلی کشور و نظام اسلامی قیام می کنند و در عرف شرع به کسانی گفته می شود که از اطاعت امام عادل خارج می شوند.

وان طائفتانِ من المومنینَ اقتتلوا فاصلحوا بینهما فان بَغَت احدیهما علی الاخری فقاتِلوا التی تبغی حتی تفی ء الی امر الله (حجرات/9)

هرکجا تجاوز وستمی باشد وجوب جنگ یا قتال و جواز آن تشریع شده است خواه این تجاوز از گروهی به گروه دیگر باشد خواه از دولتی بر دولت دیگر از دول اسلامی یا از گروهی بر امام عادل و احیانا بر امام جائر. همه اینها بغی است. حتی اگر دونفر باهم پیکار کنند و یکی از آنان متجاوز باشد به حکم آیه شریفه باغی محسوب می شود و پیکار با او جائز خواهد بود.

محاربه

انما جَزاء الذین یُحاربونَ الله و رسوله و یَسعَونَ فی الارض فسادا أن یُقَتَّلوا او یُصَلَّبوا او تُقَطَّعَ ایدیهم و ارجلهم مِن خلاف او یُنفَوا من الارض ذلک لهم خِزیٌ فی الدنیا و لهم فی الاخره عذاب عظیم(مائده/33)

تعریف : محارب کسی است که برای ترساندن مردم مسلح شود...( لغت مسلح اعم است از سلاح گرم ، سنگ، چوب، چماق، چاقو و مواد آتش زا)

انواع محارب

محاربی که فقط سلاح بر می دارد تا رعب و وحشت بین مردم بوجود آورد نه کسی را می کشد و نه کسی را مجروح می کند و نه مالی را به غارت می برد.
محاربی که سلاح برمیدارد تا رعب و وحشت ایجاد کند و بعضی از مردم را نیز مجروح می کند اما کسی را نمی کشد و مالی را به غارت نمی برد.
محاربی که سلاح برمیدارد و نظم عمومی را برهم می زند و اموالی را غارت می کند.
محاربی که علاوه بر غارت اموال و ایجاد رعب و وحشت ضرب و جرح نیز وارد می کند.
محاربی که مرتکب قتل شده و ایجاد وحشت کرده ولی مالی غارت نکرده است.
محاربی که علاوه بر قتل و ایجاد وحشت اموالی نیز به غارت برده است.

ماده 183 قانون مجازات اسلامی:«هر کس برای ایجاد رعب و هراس و سلب آزادی و امنیت مردم دست به اسلحه ببرد محارب و مفسد فی الارض می باشد.»

مجازات

طبق آیه شریفه به اختیار قاضی متناسب با جرم انجام شده مجازات های زیر تعیین شده است:

قصاص، اعدام، قطع چهار انگشت دست راست و پای چپ به عکس، نفی زمین

نفی زمین: یعنی نباید در یک مکانی اقامت کند، به هرجا تبعید شود باید از آنجا نیز به جای دیگر و بالاخره از جایی به جای دیگر در حرکت باشد تا عمرش به پایان رسد.

نامه 5

shirinkade — Sun, 24 May 2009 06:44:33 GMT

سلام بر تو ای یگانه در پرستش

خدای مهربانم! نامه ای می نویسم به درگاهت تا از تو چندین تقاضا بنمایم. باشد که لطف بی نهایت خداوندی شامل این هیچ شود و تقاضایم را قبول بفرمایی...

پروردگارم!... مرا یاری ده تا در درس و تحصیل کوشا و موفق باشم. زمان کمی دارم که باید حجم زیادی کتاب مطالعه کنم و در توان خود نمی بینم از ذات پاکت تقاضا دارم توان فراگیری این حجم درس را به من عطا کنی...

پروردگارم! می دانم وظیفه ای دیگر دارم که آن نوشتن است به من علم نوشتن را عطا کن تا آنچه به من امر به نوشتن نمودی به بهترین نحو به روی کاغذ بیاورم مرا یاری ده تا آنچه توخواهی انجام دهم.

خدای مهربان من... من کمترین، هیچ ترین، توانایی انجام هیچکدام را ندارم اگر تو نخواهی و یاری ام نفرمایی.

پروردگارا!... ای بزرگترین تورا درود و سلام بسیار و شکر و سپاس بی نهایت می نمایم و خواستارم که بر محمد و خاندان پاکش درود و سلام بفرستی و آنچه خواهی بر زبان من جاری سازی و آنچه خواهی بر کردار و عمل من حاکم گردانی.

مرا همان کن که همان خواهی

هیچ تو زهرا

نامه 4

shirinkade — Wed, 13 May 2009 06:49:18 GMT

سلام پروردگار من، صبحت بخیر

ممنونم که یک بار دیگر اجازه دادی تا صبح دل انگیزی داشته باشم...من شادم، در میان گرگ ها، در میان غریبه ها،در میان انسانهایی که توهم دانایی دارند. من شادم چون تورا دارم... دوستت دارم خدای مهربانم، تنها یار و یاورم وتنها کسی که دارم.

خدای مهربانم دروغ ها و نیرنگ ها و تزویر ها را می بینی؟ آنها فکر می کنند من ساده ام توکه می دانی این طور نیست. توخودت همه چیز را برایم بیان می داری و عیان می کنی...

خدای بخشنده من! چه روزهایی! را پشت سر گذاشتم... ادعا نمی کنم که در همه امتحاناتت سربلند بودم و نمره قبولی گرفتم اما نهایت اینکه در آغوش توام و خوشحالم که هیچ کسی را در این دنیا ندارم زیرا دوست ندارم خلوتم را باتو برهم زند.

نه مادر می خواهم نه پدر نه همسر نه دوست نه خواهر نه برادر... تنها تورا می خواهم که آنها همه آزمایشند و تو آسایشی... من هم مانند تمام انسانهای تن پرور آسایش را به آزمایش ترجیح می دهم اما آسایشی که فقط درآغوش تو باشد.

خدایا اگر مرا برای خود کنی ،اگر مرا بپذیری که برایت نیست شوم هیچ از تو نخواهم، تنها عبادتت می کنم و برایت جان فشانی ها می کنم...

پروردگارم...نامه های مرا بی جواب نگذار و تقاضایم را بشنو وحاجتم را بده...

من از تو ،جز تو هیچ نمی خواهم

نه مادر می خواهم نه پدر نه خواهر نه برادر نه همسر نه مال نه مکنت نه عزت نه بزرگی نه شرف نه دنیا نه آخرت نه بهشت نه جهنم...

خدایا! من فقط تورا می خواهم چون عاشقی سرگردان به بیابان ها خواهم زد تا تورا پیدا کنم.

خدایا! هرچه بگویی انجام می دهم فقط لحظه ای مرا درآغوش بگیر و بگو که مال منی...

و بگو که مال منی...

و بگو که مرا مال خود می کنی...

هیچ تو زهرا