همیشه با یک حسرت به خداوند می گفتم که کاش مثل ما زمینی ها حرف می زد تا من می توانستم بفهمم و می توانستم با او رودر رو حرف بزنم... حس می کردم وقتی حرف می زنم او فقط گوش میدهد و خاموش است و بعد آن چیزهایی که می خواهم، در سکوت خودش به من میدهد و بعضی چیزهارا هم نمیدهد... فکر می کردم اگر بخواهم با خدا حرف بزنم باید زبان ملکوتی و الهی خدارا یاد داشته باشم... وهمیشه غمگین بودم که چرا نمی توانستم زبان خدارا درک کنم.
     همیشه از او می خواستم به من زبان ملکوتی را یاد بدهد... انقدر با او حرف زدم و زدم و زدم... انقدر  برایش نامه نوشتم و نوشتم ونوشتم... تا بالاخره با من حرف زد...
     با من حرف زد، اما بر خلاف تصورات من، زبانش ملکوتی نبود... مثل خودم با من حرف زد... زبان ملکوتی اصلا وجود ندارد... نمی دانم چطور حسم را بیان کنم... تصور کنید مدت زیادی برای یافتن یک چیز تلاش می کنید و بعد از تلاش های زیاد پی می برید که اصلا وجود ندارد!!!
     وقتی که در هفتادونهمین نامه زدم به سیم آخر و گفتم میخواهم...  میخواهم... فقط میخواهم... با من حرف زد...حرف زد به زبان خودم و به من گفت:«به زودی فرمان خدا فرا میرسد عجله نکن...»
     خیلی قشنگ بود... حس راننده ای را داشتم که با سرعت زیاد در یک جاده می راند و بعد ناگهان تابلوی ایست را می بیند و با شتاب پایش را می گذارد روی ترمز... ایست! عجله نکن!
     یک سخن دستوری و آمرانه و قشنگ...
    گاهی اوقات وقتی ما یکی را توی زندگیمان خیلی دوست داریم از دستور دادنش هم لذت میبریم... با اینکه هیچ کس از دستور شنیدن خوشش نمی آید ولی وقتی عزیزمان دستور میدهد دوست داریم با جان و دل آن  دستور را اجرا کنیم...خیلی لذت بخش است...
   «عجله نکن» برای من فقط معنای صبر ندارد... عجله نکن یعنی من دارم تورا می بینم... دارم رنجت را می بینم... خطاهایت را می بینم... یعنی به خاطر اشتباهاتت گناهانت و خطاهایت ازتو رونمی گردانم... یعنی به تو حق میدهم... و آن چیزی که میخواهی به تو میدهم... فقط عجله نکن.

   دو شب پیش یعنی همان شبی که من نامه هفتادونهم را نوشتم دیدمش... توی تنهایی و تاریکی اتاقم آمد و نشست لب تختم... نمی گویم مثل یک انسان... مثل خودش بود اما می توانم قسم بخورم دیدمش که نشست لب تخت...کنارم...
   وقتی دیدمش گفتم: پس راست می گفتی که همیشه کنار دلشکسته ها و ستم دیده ها هستی...
   
   دلم یتیم است... ظلم دیده... روح و جانم زیر بار ستم له شده... حالا می فهمم هر اشکی که به خاطر ظلم ظالم می ریزد پله ای هست تا خدا... هرقدر هم که مظلوم ظالم را ببخشد خود ظلم از بین نمیرود...
   به خدای واحد قسم که ظالم را همان روز اول بخشیدم...قبل از اینکه بتوانم خودم را ببخشم... اما ظلم از بین نمی رود... هنوز هم زمین و آسمان با یادآوری این ظلم به لرزه در می آید...تا وقتی... تا وقتی اشک مظلوم هست

من شادم... میخواهم همه بدانند... من شاد و خوشبختم.
 

اللهم صل علی علی بن موسی الرضا المرتضی الامام التقی النقی و حجتک علی من فوق الارض ومن تحت الثری الصدیق الشهید صلوه کثیره تامه زاکیه متواصله متواتره مترادفه کافضل ما صلیت علی احد من اولیائک